Blog over mijn North Beach 24.
Tussendoor in blauwe tekst
ook berichten over de
Albin Viggen van mijn dochter,
de Koningin van de Nacht. Inmiddels vervangen door een Leisure 17: Betsy.
Ik heb een boord-pc, een windmeter en dieptemeter/log, maar het is allemaal stand-alone.
Jammer, want de hardware staat er al (grotendeels). Het moet alleen met elkaar verbonden worden.
Dit is de situatie nu:
En dit is wat ik wil:
Er moet een multiplexer worden aangeschaft en een extra schakelpaneeltje.
Op het moment dat ik dit schrijf zijn het schakelpaneeltje en de multiplexer geïnstalleerd. Op de pc kan ik nu de windsnelheid en de windrichting zien. De marifoon is verbonden met de AIS (die een ingebouwde GPS-antenne heeft), dus de losse GPS-muis kan weg.
Het volgende moet nog gebeuren:
seatalk bekabeling verbeteren, zodat ook de diepte en de log op de pc zichtbaar worden.
ik heb de AIS-transponder nu rechtstreeks verbonden met enerzijds de marifoon en anderzijds de boord-pc. Dat werkt goed, want de marifoon beschikt nu over de positie en de pc over positie en AIS-data. Maar....de multiplexer beschikt over een wifi. Het kan dus NMEA-data uitzenden naar apparaten met een wifi-kaart., zoals telefoon en ipad. De mux krijgt nu geen GPS- en AIS-data en kan deze dus ook niet doorgegeven via de wifi. De AIS-transponder dient dus verbonden te worden met de muxingang. De marifoon en de pc moeten aan een mux uitgang komen te hangen.
Wind masttopunit is defekt en moet vervangen worden. Dit vind ik de meest urgente klus.
de elektrische stuurautomaat verbinden met de seatalk bus.
Ik ruim nou eenmaal niet alles piekfijn op. Tijdens het zeilen gebeurt het dus dat er wel eens iets glijdt of valt door de helling. Wat er van de kaartentafel aflazert komt eerst op de stekkers van het schakelpaneel terecht. Die waren van het type sigarettenplug.
Promt verbrak dan de verbinding en zag ik niks meer op het pc-scherm.
Die tijd is nu voorbij. Een tip van het zeilersforum bracht me op het idee om speakon-stekkers te gaan gebruiken. Het sluit met een bajonetsluiting. Voordat die bezwijkt moet minstens de kaartentafel zelf naar beneden komen.
Het plan is om samen een week te gaan zeilen, mijn dochter en ik.
Wat gaan we doen; de Wadden, de oostelijke Wadden, oversteken naar Engeland?
Het thuisfront is van dat laatste idee niet erg gecharmeerd. Ik heb nog niet zo veel ervaring met zeilen op de Noordzee en voor Jikke zou het de eerste keer zijn.
Om de achterblijvers niet in angst te laten zitten besluiten we af te zien van Engeland als bestemming. Wel met pijn in het hart, want er is een een mooie noordoosten wind voorspeld. Wat wil je nog meer.
Het wordt een rondje Noord-Holland. Pakken we toch een stukje Noordzee.
Op maandag 21-07 vertrekken we in alle vroegte van Urk richting Amsterdam. NW-wind 3-4 Bft.
Het schiet lekker op. Om 14.00 uur knopen we vast in de Sixhaven. Jikke laat de kans om nog even te gaan shoppen in Amsterdam niet onbenut. Het is gaan regenen en niet zo'n klein beetje ook. Onze parapluutjes zijn er bij lange na niet tegen bestand. Het mag de pret niet drukken.
De volgende dag is het stralend weer.
Ik kijk met verbazing hoe vol het inmiddels in de haven is geworden. Met pas en meetwerk zijn alle doorgangen volgelegd met boten en bootjes. Ik verdring de gedachte effektief dat er ergens brand uitbreekt.
Op tijd vertrekken is er niet bij, wie het laatst is gearriveerd moet er als eerste weer uit.
Wij hebben geen haast. We willen eerst nog het filmmuseum Eye gaan bezoeken. Het is om de hoek en we zijn er allebei nog nooit geweest. De havenmeester is zo vriendelijk om ons een Box gunnen tot 's middags 14.00 uur, zodat we op ons gemak het museum kunnen bekijken.
Het viel niet tegen. Prachtig gebouw, adembenemend mooi terras. Toen ik nog in Amsterdam woonde vond ik al dat het oude filmmuseum aan het Vondelpark het mooiste terras van Amsterdam had; die reputatie heeft met de verhuizing meer dan stand gehouden! Een fantastisch uitzicht op het IJ doet alle andere terrassen verbleken.
's Middags vertrekken we naar IJmuiden. Een saai tochtje. We zeilen het eerste stuk, maar als we in de luwte komen van de populieren op de noordoever wordt het motoren.
We maken plannen voor de volgende dag. Noordoosten wind 4-5 Bft wordt er voorspeld. Dat wordt aan de wind en misschien wel kruisen. Konden we nu maar naar Engeland.
Jikke vindt het wel spannend, maar weet niet precies wat ze er van mag verwachten. De opties zijn gaan, wachten tot het iets minder gaat waaien of terugkeren en dan via het Marker- en IJsselmeer naar het noorden.
We gaan. Stroom mee. Mister Vee stuurt. Jikke went al snel aan de zee.
We komen de ene na de andere in zee gedreven strandbal tegen. In de middag zet de wind door en komen er langdurige vlagen van 6 Bft. Het wordt wat grimmiger. De wind-tegen-stroom situatie geeft een golfslag die aan het IJsselmeer doet denken. De kustlijn maakt een flauwe bocht naar het oosten; nu moeten we werkelijk gaan kruisen.
We varen zonder kluiver, het grootzeil is gereefd. Jikke vindt het zo wel genoeg. Ik wil het haar niet tegen maken. We strijken de zeilen en gaan met de rode vuurtoren bij Den Helder al dichtbij op de motor verder. Het 10 pk dieseltje komt er maar met moeite tegenop. Ik vind het er niet comfortabeler op worden. Met een zeilboot moet je zeilen. Eenmaal voorbij de vuurtoren maken we de bocht en zetten we het fokje erbij. Dat voelt beter.
We besluiten om naar Den Helder te gaan.
Het is heerlijk om al het zout van ons af te spoelen als we eenmaal in de haven liggen.
De volgende dag, donderdag, steken we over naar Oudeschild. Nog steeds dezelfde stevige NO wind. Stroom mee op het Marsdiep en de Texelstroom. Door de forse stroom en stroom-tegen-wind weer flinke golven. Onze snelheid door het water is gering. Het zeilt niet comfortabel, ondanks een rif in het vlak getrimde grootzeil en het op spanning gezette achterstag. We hebben nog steeds te veel zeil en we slaan dood op de golven. We rollen de fok helemaal in.
Nu ervaar ik iets vreemds: de boot is goed hanteerbaar nu, ligt mooi op een oor, grootzeil staat mooi, gevoelsmatig zeilen we lekker.... maar de snelheidsmeter geeft een snelheid van 0 knopen door het water. Bizar. De wind geeft ons voldoende voortstuwing om de boot stuurbaar te houden, maar de golven remmen ons keihard af. Ik snap nu wel dat je met flinke stroom en de wind vol in de zeilen zelfs achteruit kunt varen. Het liefst rol ik de fok weer uit en zet een 2e rif in het grootzeil, maar Jikke wil geen gedoe meer en ik wil niets forceren.
Gelukkig hebben we de stroom nog, die ons tot de haveningang voert.
Texel is vol!!
We wachten een tijdje voor de ingang van de passantenhaven en dan komt de havenmeester melden dat er nog een plekje is.
De digitale windmeter op de steiger geeft windkracht 6 Bft.
Na de pannenkoeken gisteren willen we nu een gezonde maaltijd. We maken een salade, van de ingrediënten die we vanochtend in Den Helder hebben gekocht.
We blijken niet de enige NB24 te zijn. Ineke en Albert de Haan zijn er ook met hun Schone Waardin. Het is leuk om ervaringen uit te wisselen. Je leert iedere keer weer iets nieuws over je eigen boot. Albert is de eerste eigenaar van zijn schip, vaart er al heel wat jaren mee en heeft dus een dijk van een ervaring.
Morgen is het vrijdag en zullen we herenigd worden met het niet zeilende deel van de familie.
We rekenen uit hoe laat we het best kunnen vertrekken om ook op Terschelling aan te komen.
De volgende morgen varen we om 06.00 uur de haven uit. Gelijk met een konvooi charterschepen van de bruine vloot, die, naar later blijkt, naar Harlingen gaan. Het is een prachtige ochtend. De ongereptheid, de rust. Jammer dat de motor met zijn gepruttel die rust verstoort. Er is geen wind. Als de wind later op komt zetten, waait die voor onze bestemming uit de verkeerde hoek.
Dat is de consequentie van een strakke planning. Als je op een bepaald moment op een bepaalde plek wilt aankomen, zonder te kunnen wachten op een betere wind (of een andere bestemming).
Om 14.00 uur zijn we op Terschelling. Barstens volle haven, maar dankzij een vertrekkende boot komen we te liggen naast de Parel, de NB24 van Jur en Margareta Pels. 2 Zusterschepen naast elkaar. Het blijft niet onopgemerkt.
Aan het eind van de middag arriveert de veerpont met Mariken en Anna en dan is ons gezin weer herenigd op dit eiland waar we al zoveel jaren komen; eerst Mariken en ik, later met ons vieren en de laatste 2 jaar 2 met de veerboot en 2 met de Titaantje.
Na 3 dagen gaan we de terugtocht plannen. We hebben 2 opties. De ene is om buitenom in een keer naar IJmuiden. Lange tocht. Een uitdaging vanwege de lengte en omdat we dan door het ondiepe Schuitengat moeten. Willen we met HW door het zeegat, dan zullen we pas rond 24.00 uur IJmuiden aanlopen. En dan de volgende dag weer richting Urk, opkruisend tegen de NO-wind.
We kiezen voor de andere optie: rechtstreeks naar Kornwerderzand en vervolgens tot hoever we komen.
De wind is aanvankelijk NW, ruimend naar NO, windkracht 4, droog, maar dreigende buien. Op deze route hoeven we bijna niet de motor aan te zetten. Om 13.00 uur zijn we de sluis al gepasseerd. Het gaat voor de wind. Mister Vee houdt niet van deze koers, dus sturen we zelf. Voorbij het Vrouwenzand loeven we op en koersen we halve wind recht op Urk aan.
De hele dag hangt er een dreigende buienlucht, maar het is steeds droog gebleven. Maar een uur voordat we bij onze bestemming aankomen barst het dan toch los. Alle zeilen kletsnat. Maakt niet uit, dat lossen we morgen wel weer op.
Vandaag de tijd gehad om mister Vee te testen met de nieuwe constructie op de helmstok.
Windkracht 4-5 met vlagen van 6 om de Noordzee van IJmuiden naar Den Helder bij een aan de windse koers. Een rif in het grootzeil, fok, geen kluiver. Het resultaat was geweldig. Mister Vee deed het werk. Ik coördineer. Zo heb ik het graag.
Het was prachtig weer: zonnig, warm en wind. Door de NO-wind was er wel steeds een stroom tegen wind situatie, die voor vervelende golfslag zorgde. Dat deed erg aan het IJsselmeer denken.
Jikke en ik doen een uitgebreid rondje Noord-Holland. Het plan is om naar Texel en Terschelling te gaan.
Hoewel Mr. Vee en ik dikke maten zijn, was ik niet helemaal tevreden over het instellen van het touwtje op de helmstok. Als mr. Vee niet in funktie was dan maakten de touwtjes dat de helmstok niet helemaal vrij te manoeuvreren was. Ook het in werking stellen van mr. Vee was te ingewikkeld.
In een vorig bericht schreef ik al dat het roertje kapot ging op de Noordzee, omdat ik het niet uit het water kon halen.
Ik heb nu iets bedacht waardoor ik het roertje, als ik mr. Vee niet nodig heb, omhoog draai. Dus uit het water recht omhoog.
Via 2 lijntjes is de stand van het roertje regelbaar op de helmstok mbv 2 clamcleats.
Of het werkt?
Geen idee.
Het was vandaag windkracht 0!
Het navigatiescherm heeft een nieuwe plaats.
Onder op het schot beviel toch niet zo goed. Het was nauwelijks te zien vanaf het andere boord, om het touchscreen te bewerken moest je wel erg diep door de knieën en dan was het nog een gepriegel.
(Probeer maar eens met een bril met het leesgedeelte onderin het glas een schermpje af te lezen dat heel laag geplaatst is).
Nu staat het op het uitschuifdak van de kajuit in een soort doos. Het is op ooghoogte, goed te zien vanaf beide boorden, beschermd tegen de zon, zodat het op zonnige dagen ook goed afleesbaar blijf en veel beter te bedienen.
De doos zelf is wel een groot geval. Zolang het in bedrijf is staat het niet in de weg, maar wel als je het na gebruik binnen moet opbergen. Het is van hout, binnenzijde zwart, buitenzijde wit. Door de uitsparing voor de opstaande rand van het schuifdak kan het niet naar voren of achteren schuiven. Met flinke golven (5-6 Bft lagerwal IJsselmeer) blijft het gevaarte redelijk op zijn plaats. Er is nu wel minder zicht door het venster van de buiskap.
Ik beschouw het als een prototype. In de winter ga ik wel nadenken over een lichtere uitvoering m.b.v. zeildoek.
