AIS/marifoon 5

Een apparaat dat een beetje werkt en ondertussen met een opdringerig rood lampje aangeeft dat er iets aan mankeert, daar kan ik niet tegen.
Vier maanden heeft het ding goed gefunktioneerd en toen, midden op het Wad, floepte het rode lampje weer aan.

De foutmelding in het diagnosescherm van de AIS-transponder behelst een probleem in de kabel of de antenne, want de reflexiewaaarde is te hoog.
Ik heb een gemeenschappelijke antenne voor VHF en AIS, dus ik heb gelijk 2 problemen.
Op OpenCPN zie ik nog wel boten die AIS uitzenden, maar het gebied is niet erg groot.
Het zendvermogen van marifoon en AIS-transponden is waarschijnlijk nog geringer.

Al eerder had ik hier een probleem mee.
Dit voorjaar heb ik na een lange zoektocht de antenne vervangen en dat bleek toen de oplossing. Dat die er nu al de brui aan zou geven is niet waarschijnlijk. Maar wat is dan wel waarschijnlijk? De connectoren? Er zit een connector tussen AIS-transponder en de coaxkabel, dan is er een onderbreking van de coaxkabel onder de mast en er is een connector in de masttop bij de aansluiting met de antenne. Dan zij er nog 2 kwetsbare plekken waar de kabel door een gaatje in de mastvoet de mast ingaat en bovenin de mast weer verlaat, de mantel zou daar kapot kunnen schavielen.
De connectoren in de kajuit zien er prima uit. De kabel ziet er ter plaatse van de gaatjes in de mast ook ongeschonden uit.
Het mooist zou zijn om een geavanceerde SWR-meting te doen, die kan lokaliseren waar het probleem zich bevindt. Een TDR-meting is dat (time domain reflection meting). Het lukt mij niet om dat te regelen.

Dan maar weer de mast gestreken. Antenne opnieuw vervangen en ook de kabel die door de mast loopt.

De klus is goed gelukt.....
maar het rode lampje brandt nog steeds!

Neerhouder

Vandaag de neerhouder omgedraaid.
Oude situatie:

De curryklem zit onder bij de mastvoet. Je kan de neerhouder alleen met spierkracht vastzetten. De lier op de mast is in deze opstelling niet te gebruiken.

Nieuwe situatie:

De curryklem zit nu vlak onder de giek. Nu kan ik de lier gebruiken om de neerhouder goed door te zetten.

Laser

Jikke's laser onderweg naar de toekomstige thuishaven De Nieuwe Meer bij Amsterdam.

Mijn zeildag

Uit de richting van de Ketelbrug: Koggeschip van Kampen?

Vrijdag ....zeildag.
Prachtig weer vandaag; zonnetje, windkracht 3, oostenwind. Geen golven op het IJsselmeer.
Need I say more:

De elektrische stuurautomaat vertoont ineens kuren. Gaat alle kanten op, behalve de goede.
Ik snap er niks van. Stuk?
Dan krijg ik een idee. Ik zet de radio, die er vlak naast staat, ergens anders. Probleem is over. Kennelijk een magneet in de speaker van de radio die het kompas van de stuurautomaat ontregelt. 

nieuwe fenderhoesjes

IJsselmeer

Na 2 weken kamperen in Denemarken -en tegelijkertijd de vaarwateren aldaar verkennen- weer voeten aan boord gezet.
Het begint met een half uur spinnen en spinnenpoep verwijderen.
Mooie wind, 4 tot 5.
Het is wel weer wennen aan het landschap; geen platen, geen zeehonden, wel mooie wolken.

Ook nog even naar de AIS gekeken. Het rode lampje brandt continu.
In het diagnosescherm staat dit:

Een kabel-antenneprobleem.
Een SWR-meting gedaan: 1.9.
Dat is weliswaar nog onder de 2, maar het houdt niet over. De Meldpost IJsselmeer ontvangt mijn marifoonoproep nog uitstekend.
Het is dus niet alarmerend, maar er moet wel iets gebeuren. 4 Maanden geleden werkte, na het plaatsen van een nieuwe antenne, alles perfekt. Ik had eigenlijk gehoopt dat dit probleem nu was opgelost.
Kan een antenne zo snel kapot gaan? Een connector die corrodeert ligt meer voor de hand. Die boven in de mast, een degelijke PL-259, heb ik 4 maanden geleden met meters zelf-vulcaniserende tape waterdicht gemaakt. Net gelezen dat dit soort tape lang niet altijd UV-bestendig is. Maar kan dat in 4 maanden poreus worden? Ik kan het moeilijk geloven. Toch is dat de meest kwetsbare connector.
Ik moet wel weer even moed (en vooral zin) verzamelen om de mast te strijken... Als de mast is gestreken moet ik het wel gelijk kunnen oplossen. Wat als de connector en de tape er prima uitzien? Alvast een nieuwe antenne (weer een nieuwe) beschikbaar hebben?

Ameland - Harlingen (-Urk)

Het is noordenwind, matig; uitermate geschikt om door de geulen naar Harlingen te varen.
We moeten het wantij van het Vingegat over met doodtij en de ondiepte van het Kimstergat.
Het vaarwater van de Zwarte Haan vermijd ik, hoe mooi ook de naam; 2 uitdagingen vind ik wel genoeg.
Een uur voor de kentering verlaat de Titaantje de haven van Nes.
We zijn nog geen half uur onderweg of we zien dit:

2x een waterhoos! Prachtig gezicht, maar liever op TV of op zijn minst achter vensterglas.
Wat te doen. Uitstappen is geen optie. Teruggaan? Hulp vragen aan de Brandaris? We zetten een 2e rif, hijsen ons in onze zeilpakken en zien de gebeurtenissen onverschrokken tegemoet...
De wind trekt aan, het zicht wordt slecht en het gaat regenen. Dat is voorlopig het spannendste wat we meemaken. De waterhozen lossen op, de wind zwakt af, maar het blijft wel regenen. Alleen op het keerfokje draaien we op het Borndiep naar het zuiden richting Vingegat.

Opnieuw varen we in een  onwaarschijnlijk mooi landschap van geulen en banken. Opnieuw zeehonden en vogels. We glijden er in volmaakte stilte langs.

Volgens onze berekeningen (en die van Quicktide en die van enkele mede-North Beach zeilers met ervaring op het Wad) kunnen we pas om 14.30 het Vingegat passeren en nu is het pas 11.30.
Toch nog veel te vroeg arriveren we bij het Vingegat en het is al direkt raak: tsssssss horen we en dan liggen we weer stil.
Ach, we hebben dit al zo vaak eerder meegemaakt. Ik strijk de fok en laat het anker zakken.
Inmiddels is het luchtijd. Pannekoeken, de specialiteit aan boord.
Op de AIS brandt ineens een rood lampje. Nee toch! Niet weer...

Na een tijdje hangen we achter het anker.
Als het tijd is gaan we ankerop en vervolgen onze koers. Ik moet zeggen het houdt niet over. We komen er overheen, maar het is "kiele kiele".
Hoe zal dat straks gaan op het Kimstergat, dat is nog ondieper. Wat is dan plan B als het misgaat? In principe moeten we altijd dezelfde weg terug kunnen zolang het niet voorbij HW is.
Voor ons vaart een grote platbodem die dezelfde route heeft.
Maar vlak voor het Kimstergat gaat hij rechtsaf de Oost Meep op. Durft hij niet meer? Beschikt hij over informatie waaruit blijkt dat je maar beter niet het Kimstergat op kan gaan met deze waterstand?
Wij vermannen ons en gaan voort, het hart klopt in de keel.
1.7 Meter geeft de dieptemeter aan. 1.6 1.5....1.4 1.0 ...0.7! we voelen een lichte remming maar gaan toch verder. 1.1 1.2. Jikke peilt de diepte met een stok; 0.8 meter maar ze kan met gemak de stok nog een halve meter dieper de bodem in steken.
Dit is "ploegen door het Kimstergat", we waren gewaarschuwd! Het is geen harde zandbodem, maar zachte slik.
Nog een paar keer voelen we een streling van de bodem en dan wordt het continu 1.7 meter. En dan varen we niet meer op "groen" in de kaart maar op "blauw". We zijn er overheen. Het kost je een jaar van je leven, maar dan kan je voldaan terugkijken op een geweldige ervaring.

In Harlingen worden we verwelkomd door Ineke en Albert (van de Schone Waardin). Een leuk moment om ervaringen te delen.

In de Noorderhaven 

En dan het laatste stuk. Wat valt daarover te schrijven. Het hoort erbij, maar soms zou ik zo'n laatste dag het liefst overslaan. De spanning is weg, geen uitdaging meer.
Met de gedachten alweer bij het thuiskomen, hoe laat arriveren we, waar zullen we eten...

Om 07.00 uur door de brug van de Noorderhaven. Noordnoordwesten wind, 4 Bft. Mister Vee laat zien wat ie kan. Bij Kornwerd vlot door de sluis en dan zijn we weer op zoet. Een lang stuk bijna pal voor de wind tot Urk volgt; een stuk zonder platen, geulen, getij, zeehonden.
De enige verrassing is vlak voor Urk, waar in verband met een filmopname (voor de film "Dunkirk") een werkgebied is uitgelegd. Als we dat naderen komt een medewerker in een rubberboot ons vragen of we wel weten dat er een nieuw werkgebied is. Dat weten we. In de verte zien we een historische sloep varen gevolgd door een cameraboot en meerdere ribs.

Een dreigende grijze wolk komt naderbij.
Ik wil het laatste stukje de zeilen niet nat laten regenen en begin te strijken. We zijn inmiddels vlak bij Urk. De golven zijn wat we gewend zijn van het IJsselmeer bij de lage wal en het aanbrengen van de rolfokhoes en de hoes voor de opgerolde kluiver op het stijgerende voordekje is nog even een dingetje.
Dan varen we de haven binnen en keert de rust weer terug.
Het is droog gebleven.

Als je maar een week de tijd hebt kan je nog aardig ver komen.

Terschelling - Ameland

Het plan is om binnendoor over de Blauwe Balg naar Ameland te gaan.
De nieuwe route is nog niet opengesteld, pas vanaf 15 juli.
Maar dat vinden wij helemaal niet erg, want zo komen we tot vlak onder de Robbenplaat.

We vertrekken om 09.30 uur, na laag water.
Bakboord uit het Oosterom op. Na anderhalf uur krijgen we te maken met de eerste ondiepte (tot Noorderbalgen). Probleemloos schuiven we erover heen. Het zelfvertrouwen groeit.

Er is geen enkele andere zeilboot te bekennen.
We vervolgen onze route. Daar is het wantij, nog steeds op het Oosterom. We zijn wel wat aan de vroege kant. Volgens Quicktide kunnen we er pas over een half uur overheen.
De diepetemeter loopt terug, geen probleem, zwaardje opgehaald en daar gaan we. Maar niet voor lang. Na een tttssssss-geluid liggen we stil. Het is opkomend water, dus we schrikken er niet van, ook al is het de eerste keer dat we aan de grond lopen. Ik strijk het zeil en laat het anker zakken.
Tijd voor de luch.
Inmiddels zien we een armada aan platbodems op ons af komen, die ons vriendelijk groetend voorbij varen.
Ineens zijn we weer los van de bodem en komen achter het anker te hangen.
Wegaan verder met de lunch.
Dan starten we de motor en halen het anker op.
Alleen op het fokje vervolgen we onze weg.

Dan bij O54 iets geks; de tonnen geven een andere route aan dan ik in mijn kaart heb staan. Nou is mijn kaart weliswaar 1 jaar oud, maar ik heb vlak voor deze tocht alle updates van Nautin.nl geinstalleerd.
Het zij zo. Ik vertrouw erop dat de echte tonnen goed liggen.

Door de geulen is het toch spannender dan een lang stuk op het IJsselmeer of op zee. Het blijft erg opletten.
We gaan verder op het Oosterom. We zien het laatste stukje Terschelling en dan naderen we de Blauwe Balg.
Als we deze geul ingaan zijn we nogal teleurgesteld. In de verte zien we de Robbenplaat met alleen maar vogels. Ook mooi, maar we hadden op iets anders gehoopt.
Het is veel te ver om mooie foto' s te maken.
Maar dan komen we op het laatste stukje. De route buigt noordwaarts en dan komen we echt vlakbij de plaat. En juist op dat stuk liggen een heleboel zeehonden. We filmen en fotograferen tussen het bewonderen door. Dit maakt onze verwachtingen meer dan waar. In deze stilte vlak langs de plaat zeilen.

We vervolgen onze route op het Molengat en leggen aan in de haven van Nes. De eerste keer met eigen schip.

Opvallend veel rustiger dan Terschelling. Het percentage platbodems aanmerkelijk hoger.