KvdN 7; grootzeil1

Het oude grootzeil is volgens mij nog het originele grootzeil uit 1976.
Het is uitgezeild. Vlak boven de giek bolt het enorm uit. Er zit een patch in, waarschijnlijk vanwege een scheur.
Het wordt hoog tijd dat dit zeil in de zeilzak zijn laatste fase ingaat als reservezeil.

Er gaat een nieuw grootzeil komen en wat is er leuker dan... dan... er zelf een te maken.
In het najaar de maten opgenomen. 
Het oude grootzeil wordt gereefd door het grootzeil om de giek te rollen. De giek heeft daartoe een lierhendel, die je aan de voorkant van de mast kan bedienen en waarmee je de giek kan draaien. Voordeel is dat je net zoveel zeiloppervlak kan reven als je maar wil.
Nadeel is dat het onderlijk niet is te spannen. Er zijn geen reefogen en smeerrepen.
Dat moet toch anders bij het nieuwe grootzeil, hoe grappig en onconventioneel het oude systeem ook is.
Enkele aanpassingen heb ik al gedaan: bij het lummelbeslag zijn al reefhaken aangebracht.


Het ontwerp.
Crosscut of triradiaal?
Het wordt crosscut. De reden: op de plaats van de reven wil je het onderlijk stevig kunnen spannen. Door de rangschikking van de panelen is het niet sterk genoeg om die kracht te weerstaan, tenzij je het daar extra versterkt. Een crosscut is bovendien minder werk, al is dat voor een hobbyist van minder belang.
Sailcut CAD is weer het programma dat ik gebruik voor het ontwerp.
De keuze voor de twistfoot layout houdt in dat het onderste paneel in het onderlijk geen naad bevat.
De parameters voor de bolling, de diepte en de plaats op 3 niveaus, zijn bepalend voor de uiteindelijke vorm. 
Ik heb me daarbij opnieuw gebaseerd op "Maximum Sailpower" van Brian Hancock. De zeilmaker ("De Vuurtoren" te Lemmer) is zo vriendelijk het te bekijken en te becommentarieren. Na enkele aanpassingen kom ik tot het uiteindelijke ontwerp.
De bovenste zeillat wordt doorgelat, de anderen zijn op de tekening iets te lang ingetekend.
Het krijgt een losse broek vanwege de betere trimmogelijkheden.

De bedoeling was om het ontwerp door de zeilmaker te laten plotten en snijden. Dat lukt niet. Het formaat van Sailcut kan de zeilmaker niet openen in zijn programma. Dat is jammer. Maar ook weer een uitdaging, want nu ga ik dat ook zelf doen.

Met alle risico's van dien; ik maak nogal gemakkelijk fouten bij opmeten en het uitzetten van coordinaten. Ik heb eens gordijnen besteld en die bleken een meter te kort door eigen toedoen.

Doek en benodigdheden besteld. Het wordt Fibercon AP 5,38 oz.

Het is per slot van rekening maar een zeil van 10 m2.

De zeilmaker heeft een programma waarbij uitgerekend wordt hoe de panelen zo economisch mogelijk uit het doek gehaald kunnen worden (nesting software). Dat gaat bij mij ook op de hand. Daartoe een rol doek "op schaal" gemaakt, de panelen ook op schaal uitgeknipt en zo voordelig mogelijk gerangschikt op het doek.

De panelen zijn tot een meter breed. Met meubelplaat en een tekenhaak van een meter moet het gaan lukken. 

Het lukt. De eerste 2 panelen geplot en uitgeknipt. Per paneel 3 uur bezig. Zal wel steeds sneller gaan omdat de panelen naar boven toe steeds kleiner worden en de werksnelheid toeneemt. Bij het onderste paneel 55 coordinaten uitgezet.

KvdN - 6 - motoronderhoud

Dit keer het Mercury buitenboordmotortje in de winter op een steekwagentje gemonteerd. Dat is gemakkelijk voor vervoer van auto naar schuur, van schuur naar tuin  voor motoronderhoud en weer terug.

Vandaag carterolie vervangen, lubrication points gesmeerd, schroefas gesmeerd, impeller vervangen en het smeermiddel van de schroefas ververst.
Na het demonteren van het staartstuk kukelt de motor, topzwaar geworden, voorover. Handig, dat steekwagentje. Hij komt in een stapel wasgoed terecht, dus een zachte landing, maar hij ligt wel horizontaal. Ik kan geen schade ontdekken.
In de manual kan ik goed vinden hoe je alles moet demonteren, maar niet hoe je het daarna weer in elkaar moet zetten.
Bij de staart loop ik daardoor toch tegen een probleem aan.
Ik krijg het staartstuk niet meer goed gemonteerd.  De aandrijfas stuit op iets, maar je kan niet zien waar tegenaan.
Nog eens proberen. Motor in de achteruit gezet, de versnelling bij de schroef ook, nog eens goed met een zaklamp in de schacht gekeken hoe de aandrijfas door een aantal geleiders uiteindelijk bovenin bij de krukas terecht moet komen.
Als je iets scheef insteekt kan je halverwege een geleider missen en gaat hij naast.
Dit keer gaat het goed. Voor het laatste stukje moet ik de schroef een beetje draaien, daardoor draait ook de drijfstang en kunnen de de uitsparingen bovenaan de aandrijfstang precies in de opening van de krukas vallen.
Het waterpijpje, om koelwater naar de motor te brengen, valt vanzelf in de rubber opening in het staartgedeelte.
Stang van de versnelling weer vastzetten door de ronde opening aan de zijkant. Klaar.

Starten maar.
Maar steeds na 2 secondes stopt hij ermee. Wat nu? Eindeloos proberen; choke uit, choke in, uurtje wachten en opnieuw proberen. De volgende dag idem.
De storingstabel geeft aan dat de vlotternaald vast zou kunnen zitten...

Nog maar eens geprobeerd, nieuwe bougie, weer geprobeerd. Niks.
Paar uur laten staan, nog een keer proberen voordat ik hem opberg....en dan loopt hij! Geen waterstraal te zien, dat is wel weer jammer, maar hij loopt. Kennelijk was hij verzopen.

Nu nog een keer de staart eraf om de waterpomp en impeller te inspekteren.
01-01-2019

 Het geopende pomphuis toont links de aandrijfas met, op de plek waar de impeller overheen gaat, een afgeplat stukje.
De impeller heeft een ronde opening voor de aandrijfas met kleine uitsparing.
Ik mis een onderdeeltje.
Het moet ervoor zorgen dat de draaiende aandrijfas de impeller meeneemt, dus aan de ene kant moet het plat zijn en aan de andere kant moet het een uitsteeksel hebben  dat als een spie in de uitsparing van de impeller valt.
Zonder dat onderdeel draait de impeller niet mee. 
Oorzaak gevonden. Bij verwijderen van de oude impeller niet geweten dat dit een loszittend onderdeeltje was. Nu nergens meer te vinden op de vloer en ook niet toevallig in de oude impeller.
Vast wel te bestellen...

Koningin van de Nacht -5

De Koningin blijft deze winter in het water liggen. Dat vraagt om een andere aanpak van het winterklaar maken. De bbm gaat mee naar huis voor onderhoud. Na bestudering van de opties besloten om de afsluiters, die je immers niet half open kan zetten zoals ik zou doen als de boot op de wal staat, vol te gieten met zonnebloem olie. 
Bijvoorbeeld de afvoer van de gootsteen. Je giet zonnebloem in het putje van de gootsteen met gesloten afsluiter. De olie blijft drijven op het beetje water dat nog aanwezig was in de afvoer en afsluiter. Dan zet je de afsluiter heel even open. De kolom olie (en het water) loopt door de afsluiter weg. Voordat alle olie verdwenen is sluit je de afsluiter weer. Je doet de afsluiter dus maar heel kort open. Als je naast de boot in het water kijkt moet je wel wat olie kunnen zien.
De afvoer bevat nu alleen nog maar zonnebloemolie. Zonnebloemolie bevriest bij -17 graden en zet niet uit bij bevriezing, wat water wel doet. Zonnebloemolie belast het milieu niet. 



Het buitenboordmotortje was niet goed vast te zetten. Aan de achterkant zit een vleugelmoer, waarmee je het roteren van de motor kunt regelen. 

Die deed het niet meer. De kunsstof vleugels van de vleugelmoer waren afgebroken. Daar heeft iemand een tang op gezet.

Nieuwe vleugelmoer hiervoor besteld.

Deel van het "huis" gedemonteerd. Binnenin is er een overmaat aan vet. 

Na reinigen zie je hoe het klemmechanisme werkt. 

Een metalen strip moet het draaien beperken. Aan het uiteinde zit een lip die in het huis in een uitsparing valt. Als de moer te hard word aangedraaid, dan verbuigt die lip en wordt hij een beetje uit de uitsparing getrokken. Dan is er teveel ruimte en werkt het niet meer. 

Lip weer teruggebogen. 

Hij doet het weer. En nu voorzichtig, vooral niet te hard, aandraaien onderweg.

De toestand "tijdens"

Het onderwaterschip staat inmiddels in de epoxyprimer.

In de voorbewerking is het deels gestraald, deels afgekrabd. De kiel is helemaal kaal gehaald. De zwaardkast zo goed mogelijk.
Onder de epoxylaag op de kiel was het flink roestig geweest.

De gelcoat wordt waar nodig gerepareerd.
Dit is een oude beschadiging die ik zelf al eens geattackeerd had.








Beschadigingen door de boegstagen gaan tot het verleden behoren. Ik heb de boegstagen en de waterstag gedemonteerd. De nieuwe worden van dyneema; net zo sterk, maar geeft geen beschadigingen. Ik ga me verdiepen in het spitsen van een oog .

Winter vermaak

Nieuwe rits in de rolfokhoes.

Bovenste stukje, waar je de rits insteekt in de schuiver, begon te scheuren. Lullig dat je voor zo'n scheurtje van anderhalve centimeter een hele rits van 8 meter moet vervangen.
Bij de nieuwe rits moet ik dit verstevigen Misschien met textiellijm.
















Alle vallen, schoten, landvasten en vlaggelijnen van boord gehaald en gewassen. Alles is weer soepel en zonder alg.
Boeken mee naar huis, elektronische apparaten, voor zover gemakkelijk de demonteren, ook mee.
Zeilen laat ik dit keer aan boord.

Met de jachtschilder nog eens uitvoerig naar de zwaardkast in de stalen kiel gekeken. Is dit zodanig roestvrij te krijgen dat het met epoxy te behandelen is. Krabben en schuren is geen optie. Daarmee krijg je het nooit schoon genoeg. Stralen is de enige manier. Kan je in een 5 cm brede brievenbus gaan stralen? Hoe bescherm je de opening aan de bovenkant?
De opties zijn vooralsnog: als een straalbedrijf dit kan, dan wordt het stralen. Lukt dat niet, dan blijf ik elke 2 jaar het zwaard demonteren en zal ik op mijn rug in de kou moeten krabben, slijpen en borstelen...

De toestand "voor"

Rara wat is dit? Sloot met alg?
Het is de huid van mijn boot.

Bijschrift toevoegen

Zo ziet de boeg er uit. Bij het schilderproces op de werf is iets mis gegaan. Meerdere North Beaches hebben er last van. Poetsen helpt niet. Alleen opnieuw schilderen.

Hij is uit het water. Klaar voor een schilderbeurt.
Ook het onderwaterschip is er aan toe.
De stalen kiel vertoont plekken met putroest;
niet diep, maar het is er wel. Na stevig schoonmaken met de hoge drukspuit zijn er plekken waar het staal zichtbaar wordt, blauwachtig en ruw waar de putroest huishoudt, blank bij het normale staal.
Ook het polyester OWS is toe aan een beurt. De antifouling is op sommige plekken heel dik, op andere plekken vliegt het er af en zie je de witte primer.

Watertank geleegd en schoongemaakt. Nog best een klusje, maar wel fijn dat het goed schoon te maken is. Dat was met de kunststof waterzak wel anders. De toevoerslang ziet er nog schoon uit.
Bij het demonteren van de giek alvast een nylon ring aan het lummelbeslag toegevoegd. Gaat ie volgend seizoen niet meer piepen.
Het ophangmechanisme van mr. Vee gedemonteerd.
Dit jaar wil ik alle vallen van boord halen. Alvast begonnen met de spival. Een goedkope 5 mm lijn van de Aldi vastgenaaid aan de spival en door de mast getrokken. Ideetje van het zeilersforum.
Zo ga ik dat ook doen met de andere vallen.

Laatste zeiltochtje 2018

Niet naar de Gicom bij de Ketelhaven dit jaar, maar naar Woudsend voor een schilderbeurt.
Dat is hard nodig, want de wolkige verkleuring in het groen is buitengewoon lelijk. Bovendien moet het onderwaterschip, met name de stalen kiel een keer goed behandeld worden. Er zijn roestplekjes te zien. Vorig jaar heb ik de zool (zo goed en kwaad als het ging met een hand in een spalk) kaal gehaald en in de epoxy gezet. Nu moet de hele kiel een goede beurt krijgen.

Op naar Woudsend.
Eerst nog even de instellingen in de mux nalopen.
Er staat een vinkje in het Seatalk tabblad bij "stuur heading".
Dat klopt niet, want Seatalk heeft op de Titaantje geen data die de heading kunnen produceren, alleen diepte en STW. Vinkje weggehaald.
Het resultaat is dat de de koers van het rode bootje in het computerscherm weer normaal is, dwz in de vaarrichting.

Eerst naar Lemmer. Bij het wegvaren sputtert de motor wat. Toch nog lucht in de leiding? Tijdens het zeilen ontlucht ik de motor nog een keer.

Ik vaar midden tussen de windmolens door, die in 3 rijen staan opgesteld langs de Noordoostpolder.
Geen last van vrachtboten, die er omheen varen. Het is nagenoeg voor de wind. Ik probeer de gennaker uit door de tack niet aan de boegspriet vast te maken, de talie door het leioog van de kluiver. Zonder boom. Het gaat. Maar ook weer niet van harte. Hij valt toch vaak in. Duidelijk is wel dat je hiermee een hogere koers kunt varen dan wanneer hij op de normale manier is getuigd.

Bij Lemmer in de Prinses Margriet Sluis komt de motor weer moeilijk op gang. Hij start prima, maar bij gas geven komt hij niet gelijk goed op toeren, draait hij een tijdje, dan weer wel. Het duurt ongeveer een minuut voordat hij goed op toeren komt. Dit had ik ook al gemerkt tijdens de 200 myls. Heeft dus niet met het motoronderhoud van vorige week te maken. Wat is dit nou weer?

Dan een stukje door Friesland. Op de Grote Brekken willen motorjachtjes mij perse inhalen. Eenmaal voor mij nemen ze weer gas terug. Merkwaardig.
Het is een leuk toertochtje . Ik kom door Sloten, ga over het Slotermeer en ben al snel bij Woudsend. Ik ken het allemaal nog goed van de vakanties met de Mythe, onze stalen schouw een jaar of 15 geleden.
Toch ben ik blij dat dit mijn vaargebied niet is. Ik houd echt meer van open water.

In Woudsend bij de jachthaven zeilen er vast afgehaald.
En dan terug naar Urk waar de auto staat. Er is geen goed OV naar Urk. Met 2 keer overstappen (3 uur) ben je er dan. Ik wil op vouwfiets. De jachthaveneigenaar kijkt mij verbaasd aan. Volgens mij verklaart hij mij voor gek. Het is te ver en het er staat een stevige tegenwind. Waarom niet met de bus naar Spannenburg, dan met de bus naar Emmeloord en dan weer verder fietsen. Ik laat me overtuigen. Bij Spannenburg hoor ik van een buschauffeur dat er helemaal geen bus naar Emmeloord gaat. Dan moet ik eerst naar Lemmer en daar overstappen.
Ik weet genoeg.
Google Maps op de telefoon, oortjes in en fietsen maar. Het is nog steeds prachtig weer, een zonnige warme namiddag. Ik kan niet zeggen dat het meevalt. In de Noordoostpolder kom ik weinig tegenliggers tegen. Die hebben wind mee en rijden allemaal op een elektrische fiets.
Veel knut. Soms moet ik even mijn adem inhouden als ik door zo'n wolk van kleine mugjes heenrijd. Nou weet ik dus waar die krengen zich schuilhouden als het waait om bij windstilte uit te zwermen over het IJsselmeer.

Om 18.00 uur arriveer ik dan in Urk. 21/2 Uur gefietst op het vouwfietsje. Moe, bezweet en dorst. Ik had geen water meegenomen. Maar voldaan.