Een weekend weg

Hoe kan ik zo wanhopig klaar beseffen

Dat ik weer scheep zal gaan, voor 't eind van 't jaar.

(uit Zeeroep, Jan Slauerhoff, 1936)

Het is weer tijd voor een zeilweekend. Weken geleden geplant, geen dienst, weer of geen weer. Met dat laatste zit het goed. Het wordt steeds beter.

Donderdagavond 20.00 uur afgesproken bij de boot met Henri, die vaker met veel enthousiasme meegaat op zeiltripjes en die inmiddels een reputatie heeft opgebouwd als kok. Het waait flink. Het is nog licht tot 22.30; we besluiten alvast naar Enkhuizen te gaan. Daar na naar Texel en dan zien we wel weer verder.

De wind is noord, hoge golven, schijnbare wind 23-28 kts. Omdat het niet hoog aan de wind is glijdt Titaantje mooi door de golven. Om 23.00 komen in het donker aan. In het donker varen vind ik wel leuk, maar niet op het IJsselmeer; er staan onverlichte vlaggetjes met visnetten eronder. Overdag vind ik ze vaak al moeilijk te zien en ik word er als een magneet door aangetrokken.

Vrijdag 16 juli, wind noord, bestemming Oudeschild 45 mijl. We vertrekken 0m 08.30. De wind is wat minder dan gisteren. We hebben in het begin nog een rif in het grootzeil. Dat gaat er in de loop van de ochtend uit en later komt ook de kluiver er nog even bij. Het is grijs, hier en daar een gaatje blauw. Op het IJsselmeer lange eindeloze kruisrakken en dat is met een North Beach nou eenmaal niet mijn favoriete koers.

Alle andere boten varen en hoger en sneller, daar moet ik me niets van aantrekken, maar ik doe het onwillekeurig toch.

Als we om 18.30 aankomen op Oudeschild is er inmiddels een stralend blauwe hemel. Hoe hij het voor elkaar krijgt weet ik niet maar in minder tijd dan ik een glas wijn drink heeft Henri een smakelijke warme maaltijd klaargemaakt. We maken plannen voor de volgende dag. Een wens is om buitenom naar Vlieland te gaan. Bij het havenkantoor hangt een waarschuwing dat de tonnen bij het Molengat sinds kort westelijk moeten worden gepasseerd. Dit plan wordt afgestemd vanwege de windrichting. Het traject langs Texel weer kruisen! Binnendoor naar Vlieland of Terschelling dan. Dat wordt 'm.

Ik ben moe, probeer nog wat te lezen, maar na 3 regels val ik als een blok in slaap.

Zaterdag 17 juli, wind nog steeds noord. Het eerste traject in oostelijke richting is heerlijk zeilen. Matige wind, zonnig, vakantiegevoel. Maar vanaf de Omdraai gaat het in noordelijke richting en wordt het motoren. Voor afsteken over de Waardgronden onder de Richel zijn we te laat na hoog water.

Zondag 18 juli. Wind noord. Bestemming Urk, want morgen moet er weer gewerkt worden. Het is pas 's middags om 15.30 hoog water (of om ongeveer 03.00 uur 's nachts). Als we via de waardgronden (Vlielanderbalg) gaan kunnen we pas om 13.00 uur vertrekken; dan zijn we niet voor 24.00 uur op Urk. Wellicht hadden we gisteren beter Harlingen als bestemming kunnen kiezen.

Als ik voor vertrek wat meer reeflijn op de trommel van de kluiver draai zie ik dat de bakboord ankerrol verdwenen is. Het vastzetten gebeurt met schroeven, dus moeilijk met veel kracht vast te zetten. Nu kan de rechter ankerrol er ook zo uitvallen inclusief de as. Ik zet het maar even provisorisch vast met een slangenklem.

We vertrekken om 10.00 uur, boven de Richel langs en zorgen ervoor dat we om 12.20 bij het ZuidOostRak zijn; volgens Quicktide kunnen we dan het wantij over. Het gaat te snel, de stroom loopt mee en we lijken veel te vroeg te arriveren. We strijken het grootzeil en rollen de kluiver in, met een puntje fok gaan we toch nog 4 knopen over de grond. Het eerste stuk van hui ZO-rak passeren we met gemak. Het laatste stuk zie ik de dieptemeter teruglopen tot 0.7 meter, maar we varen nog steeds, dat moet een calibratiefout zijn.

Om 15.00 uur liggen we in de Lorentz-sluis met heel veel andere boten. En die gaan vrijwel allemaal in een grote optocht naar Makkum.

Wij zetten de gennaker en stuiven zuidwaarts. Als de AWA groter wordt dan 150 a 160 graden valt de gennaker in; we moeten daarom iets westelijker koersen. Bij Staveren strijken we de gennaker en gaan we voor de wind, fok uitgeboomd recht op Urk aan. Het wordt een luie afsluiting. De stuurautomaat stuurt. Henri bereidt het galgenmaal. Het wordt weer stil op het IJsselmeer. Als de zon zakt is de sfeer erg mooi. 

Fantastisch weekend, hier kunnen we weer een tijdje op teren.

We hebben er een kleine 140 mijl opzitten.

Gennakeren

 

(ik moet duidelijk nog leren editen)

Voorstag

Voorstag gespannen. 

Niet moeilijk, maar je moet niet je gereedschap in het water laten vallen.  Splitpennen goed om de spanner heen gebogen.

Daarna nog even gezeild; goede verbetering. 

De waterstagen van de kluiverboom zijn uitgerekt. ze komen tijdens het zeilen niet meer op spanning. Het is dyneema, rekt dus kennelijk wel. Omdat ik in beide uiteindes een oog gesplitst had, kan ik er nu niets aan veranderen. 

Ik heb nog een stuk S-Cup 8 mm liggen. Aan de ene kant splits ik er een oog in (ten koste van een blaar in mijn hand van het "melken").

De andere kant moet regelbaar worden op een simpele manier, zonder metalen onderdelen. Ik ga het volgende proberen:

20 Cm vanaf oog kluiverboom een halve steek, dan de lijn door het oog op de kluiverboom, het terugkerende deel door de halve steek schuiven en dan een achtknoop. Als de lijn strak komt te staan, schuift de achtknoop tot de halve steek en wordt daardoor geblokkeerd. Is de lijn te kort, dan de achtknoop stukje verder naar achteren maken. Simpel. Als de lijn rekt is het weer eenvoudig aan te passen. Voordeel: geen metaal dat krassen op de romp maakt. 

Bilgepomp voor de Koningin 2

 

bakskist

de loop

Er moest nog iets worden afgewerkt. Het pompje zit in de bilge, maar je kan er lastig bij. Blokje hout met epoxy en boutjes aan bodem vastgelijmd. Nu moet het pompje erop worden vast geschroefd. Ga ik nu 20 keer het moertje laten vallen in de bilge en dan met veel moeite het weer vinden?

Nee. Tijdens een helder moment vind ik een vernuftige oplossing, Met een stukje ducttape plak ik het moertje in de dopsleutel, met een verlengstuk draai ik het er in een keer op. 

Emmer water in de bilge, pomp aan: het werkt. 

Nu moet ik alleen nog de stroomdraadjes in de bilge in een kabelgootje wegwerken. 

Overigens is de bilge kurkdroog gebleven sinds de vorige keer!

Wad een week 5

Vandaag het laatste traject: Harlingen-Urk, 30 nm. 

Noordwesten wind, 4-5 Bft. Dat is boffen, want gisteren werd nog zuidwesten wind voorspeld. Vertrek om 06.30 uur, snelle passage door de Tsjerk Hiddessluis en dan in volle vaart door de Boontjes. Ondanks de stroom tegen schiet het snel op.

Wat opvalt is het heen en weer zwiepen van het rolfokprofiel. 

Iets losser zetten van de fokkeval helpt een klein beetje. 

Zou de voorstag opnieuw gespannen moeten worden?

En dan zijn we weer op het IJsselmeer. Naar huis gaan na een topweek is een beetje droevig.

Voorbij het Vrouwenzand gaat het voor de wind. 

Om 14.30 zijn we weer op Urk.

Het was weer een geweldige week. Misschien niet zo veel gezeild, maar wel drooggevallen (en bijna omgevallen) en langs een niet betonde route gevaren.

Wad een week 4

Vrijdag 11 juni, wind zuidwest 12 kn. HW Vlieland-Haven 10.20 uur, springtij.

Het is ineens bewolkt gewordenen meer wind. Vandaag gaan we naar Harlingen. Maar dan wel over de Waardgronden.

Andere North Beaches deden dit al eerder. 

Met behulp van Quicktide uitgerekend wanneer we de hoogste ondiepte (0.8 droogvallend) kunnen passeren. Dat is tussen 07.00 en 12.00 uur.

Om 07.00 uur zakken we de Vlielanderbalg af. Even voor de VB10 meten we 1.0 m waterdiepte. Dat neemt snel weer toe. Ik vind het spannend, het is per slot van rekening springtij, al is het nog ruimschoots voor HW, maar ik ben dan ook een schijtlaars.

Jikke is veel rustiger onder deze omstandigheden. Onze gezamenlijke zeilweek is inmiddels een traditie. Was zij in het begin vooral gezelschap, nu is ze een volwaardige zeiler, op wie ik kan vertrouwen. En rustig, nooit in paniek. Durft alles, maar ook heel voorzichtig. 

Bij de VB10 volgen we niet de bocht met de boeien naar het Fransche Gaatje, maar gaan we rechtdoor richting In1. Opnieuw schommelt de diepte steeds met als minste diepte 1,0 m. Bij de mosselbank wordt het dieper.

Iets daar voorbij gaan we niet rechtdoor over de ondiepte, maar volgen we het diepere water, wat op de NV-charts en op de infrarood kaart (rechter kaart), goed te zien is. We komen dan uit iets zuidelijk van In1A.

Dat hebben we maar weer geflikt. Mooi stuk afgestoken en een niet betonde route genomen. 

Halve wind en flinke stroom mee racen we naar Harlingen waar we om ongeveer 10.00 uur arriveren. 

Dit traject gaan we onthouden!

Wad een week 3

Vandaag moet het er dan van komen: droogvallen.

Peace of cake, toch?

Nou vind ik dat je voor de eerste keer het jezelf niet te moeilijk moet maken. We kiezen het Groene Strand uit. Daar zie ik wel vaker boten droogvallen. Het is overzichtelijk en mooi vlak en een stevige bodem. 2 Uur voor laag water wil ik vast lopen. De wadpoten liggen klaar. We varen het Schuitengat op en gaan bij de SG24 richting strand. Ik denk dat het handig is om achteruit te varen, dan kan het anker straks mooi in de richting van het Schuitengat liggen. Het lukt half, maar we lopen vast. Wadpoten in stelling brengen gaat wel , maar toch ligt hij steeds net niet recht. 

En dan...... komt de snelboot met een rotvaart om de kardinaal gevaren. Enorme hekgolven verbrijzelen mijn plannen. We stuiteren een stukje verder richting strand. Een poging om de de heftig wiebelende boot te stabiliseren resulteert in het splijten van een wadpoot. Gauw de wadpoten weer wat losser dan maar. Uiteindelijk komt de deining tot rust. We liggen goed vast, maar ook scheef, dwars op de vloedlijn en op de golven. De in de lengte gespleten wadpoot kan ik verstevigen met een touw. Hij is nog bruikbaar. 

De poot aan de lage kant, we hebben nu weer een lage en een hoge kant, begint vervaarlijk door te buigen. We moeten iets doen. Jikke komt op het idee om de andere wadpoot dan ook maar aan de lage kant bij te zetten. Dat helpt; het neemt iets van de druk weg van de andere poot.

Een vrachtboot komt langs, een cargo-cat. Het is spannend, maar de poten houden het, al zie je ze wel doorbuigen met elke golf. We moeten nu niet een hoge golf krijgen die de boot omduwt naar de andere kant, want daar staat geen wadpoot meer. Tergend langzaam zakt het water. Sommige motorboten met veel hekgolven zien we wel 4 keer voorbij varen. Ze doen het erom.

Eindelijk is het water weg. We liggen precies op de waterlijn. Uitstappen, anker uitleggen en wat ingraven. En een spelletje.

het begin was veelbelovend

even voor LW

Wandelaars lopen langs en maken een praatje. Voorlopig is er ontspanning want golven hebben nu geen invloed meer op de ligging. 

En dan komt het water weer. En de vrachtboten ook. En ook weer die vermaledijde snelboot. De wadpoten hebben het moeilijk. In mijn fantasie zijn ze al 3x met een droge knak doormidden gebroken en valt de boot op zijn net gelakte flank.

In de verte zien we de Friesland aankomen, de enorme veerboot. Als dat maar goed gaat. Alleen maar afwachten? Ik roep de Brandaris op, leg de situatie uit en vraag of de Friesland rekening wil houden met deze netelige omstandigheid. De Brandaris en ook de Friesland, die meegeluisterd heeft, zijn uiterst cooperatief. Rustig passeert hij zonder dat we last hebben van de golven. 

Kort daarna komen we los en zetten we ons tochtje naar Vlieland voort. Ik ben geen bierdrinker, maar nooit smaakte een biertje zo goed als nu.

Een hachelijk avontuur. Iets is pas een avontuur als het niet zo gaat als je verwacht. Belangrijkste les: kies je droogvalplek met zorg, ver weg van drukbevaren geulen. Nog een leerpunt: niet achteruit de "plaat" opvaren, gewoon vooruit.